154 ...

Terure! La plej grava aviadil-akcidento en Madrido de antau 25 jaroj.
Mi kondolencas viktimulojn kaj familianojn.

Kondolence kaj kompate ... Princo

terura afero kaj vere vere tre trista tago, tago por plori kaj pensi al viktimoj...
Stelo

Foje, eĉ pli multe damaĝas la reago de amasmedioj al tiaj tragedioj. Aŭ ni konsolu kaj kondolencu la viktimojn, aŭ ni lasu ilin trankvilaj.

Pri tiu afero de la fiaj amaskomunikiloj, mi ĵus tradukis al esperanto hispanlingvan artikolon. Mi metis ĝin en mian blogon.

Prave. Kiam kondolenc-vortoj fariĝas formuloj, pli bone solidariĝi ol kompati, pli bone akompani en silento. Kiam mi vidas, ke ĉiuj politikistoj iras kondolenci familianojn de forpasintoj, nur por aperi en la medioj kaj propagandi pri si mem, mi spertas nepotencan senton.

Mi esperas neniam travivi tiel doloran sperton. Mi certas, tamen, ke, se mi ion tian travivus, sendus bugren la ĉefministron kaj ĉiujn politikistojn kiuj venas kondolenci.

Ĉi-vespere je la sesa, mi devis partopreni en la rekta elsendo de la programo Low Cost de COM Ràdio, unu el la plej gravaj radioj en Katalunio.

Ĉi-vespere ĉirkaŭ la tria, ekfluganta aviadilo el Madrido al Kanario, frakasis. Oni kalkulas ke 153 homoj pereis kaj 19 estas grave vunditaj.

Kiam mi eniris en la radio-stacio, ĝenerala frenezo kaj kortuŝo estis en ĝi. Faksoj, telefonvokoj, homoj trakurantaj la koridorojn... En la konversacioj oni rimarkis la kortuŝon, en la mienoj la emon informadi senĉese kvankam la malgajo.

La programo kie mi devis paroli pri Esperanto ne okazis. Ĝi estis surbendigita kaj ĝi estos elsendata morgaŭ, postmorgaŭ aŭ venontsemajne. Pro streĉo oni hodiaŭ ne povis plani la elsendon.

La ĵurnalisto kiu intervjuis min havis la intervjuon nekredeble bone antaŭpreparita. Li alportis kelkajn salutvortojn en la internacia, kelkajn donitaĵojn pri la movado. Sur la tablo staris komputilo kun la esperanta vikipedio kaj sonteknikisto havis preta muzikon de Kaj Tiel Plu kaj kelkanj son-dokumentojn el filmoj en kiuj Esperanto aŭskulteblas.

Tamen, malgajo pro la tragedio okazinta en la madrida flughaveno estis rimarkebla, kaj la intervjuo ne estis speciale brila. Kiam ĝi estos elsendata, ni vidos la rezulton.

Intertempe, mi daŭre restas en ŝoko. Mi kunploras la tragedion.

Ankaŭ mi min demandas ĉu oni devas tiom ofte kaj akurate informi pri la tragedio. Ĉu tio ne kaŭzas eksternecesan gandigon de la aflikto-sento, des pli al la plej koncernataj suferantoj? Mi televidspektis unu el la familianoj kiu rifuzis la ĉeeston de politikistoj, li volis nur konsolojn kaj rimedojn por travivi la dramon.

mi dankas viajn komentojn kaj sentojn, gaje mi prenis flugon la tago antauxe ..ecx se mi pensis preni tiun cxi flugo al GC. Do, la vivo tielas kaj ni cxiuj havas eblon perdi nian fragilan sed mirindan vivon..do, ni gxuu gxin nun.
Mi vere bedauxras tiajn eventojn kaj la morton de tiom da personoj, kiel ni, plenaj de projektoj, memoroj, amikoj...

De tempo al tempo la vivo, paradokse, rememorigas nin pri la morto. Vi pravas pri la fragilo de nia vivo, ni klopodu plenĝui nian universon ĉiutage kaj dankon Luna pro via ĉeesto en mia universo.

Jeees, ankaǔ tiu ĉi klipo memorigas min pri la morto. Io ĝis nun ekzistanta abrupte -- ne plu! Nu tute same, kiel tiu ĉi ne plu atingebla ĝuo...