Sopirado estas feliĉo,ĉu ne ?

Kvankam Japanio estas geografie najbara lando de S.Koreio,tamen pro lingva muro Japanio estas lingve malproksima lando por koreoj. Mi ĉi foje partoprenis en Japana kongreso kaj kun granda,emocio,ĝojo mi revenis hejmen,ĉar mi tie renkontis jam multe da geamikoj,kiuj estas malnovaj aŭ novaj geamikoj,kun kiuj dum kongresa periodo mi konatiĝis kaj babilis kaj kune manĝis, fotiĝis. Tiam mi sentis min tro feliĉa. Tiu granda feliĉo nuntempe ŝanĝiĝis al granda sopirado. Mi volas denove renkonti ilin,ankoraŭ restas granda emocio en mia koro kvazaŭ mensa malsano(?). Se tiuj amikecoj kovras ĉi tiun mondon, la revo,kiun Zamenhof forte deziris,certe efektiĝos,ĉu ne ? Ĉu mi estas trafita de Zamenhofa malsano(?)? Mi ne scias ,ĉu tiel forta sopirado estas granda feliĉo aŭ mensa malsano. Mi nur deziras ke ĝi ne plu estas malsano ,sed certe estas granda feliĉo.