Onklo's blog

Oni diras ke por lerni alilandan lingvon,la plej bona metodo estas ke li aŭ ŝi devos viziti tiun landon por kutimiĝi al tiu lingvo por iom da tempo ,kiun li aŭ ŝi volas lerni. Tamen Esperanto ne havas landon,kie popoloj ĉiuj parolas Esperanton sed havas komunumon,ekzemple UK. IJK.SAT,sennombraj organizoj.......Zamenhof diris ke por praktiki Esperanton ne bezonas malproksime,elspezinte monon vojaĝi al alilando,sed hejme, grupe iu ajn facile povas praktiki Esperanton kun geamikoj reciproke. Ŝajnas al mi ke Zamenhof jam antaŭvidis ke post 120 jaroj oni libere kaj senpage uzos skajpon kaj facile hejme povos praktiki Esperanton. Hieraŭ mi skajpe parolis kun unu Hispano,unu Hungarino, tri Japanoj,du Ĉinoj kaj du Koreoj .entute kun naŭ reciproke alilandaj Esperantistoj. Estis inter ili komencantoj kaj progresintoj. Progresintoj sindone faris penadon doni al komencantoj okazon paroli ,praktiki Esperanton. Mi tiam rimarkis ,ke komencantoj unue devas havi kuraĝon por paroli Esperanton ,due komencantoj ripete devas legi libron por vortostoko, trie komencantoj devas scii pri la signifo de ĉi tiu proverbo: "Ĉielo helpas al tiu,kiu helpas al si mem." Kvankam komencantoj mem ne rimarkis ke li aŭ ŝia parolkapablo altiĝis,tamen mi povis rimarki ke por komencantoj post kelkaj monatoj multe pli ŝia aŭ lia parolkapablo altiĝis. Ni, Esperantistoj krom denaskaj Esperantistoj,ĉiuj estis iam komencantoj. Estas dezirinde ke progresintoj devos helpi al ĉiuj komencantoj paroli Esperanton. Tio estas Esperanto movado ,ĉu ne ?

Estis iu tro frosta mateno de Januaro. Du infanoj

frueforlasis sian domon reciproke preninte manon

kun mano por iri al malliberejo por renkonti sian

patron, kiu estas enkarcergita tie. Tiu malliberjo

malproksime situas je 15 kilometrojn for de sia

domo. Unua infano estas 11 jaraĝa kaj alia estas 7

jaraĝa. Ili ne sciis ,kial ilia patro ne revenis hejmen

kelkajn tagojn ,sed hieraŭ iu najbaro diris al ili ke ilia

kara patro estas tie. Antaŭ kelkaj monatoj la patro

perdis sian laboron kaj ege disputis kun la patrino

kaj ŝi jam forlasis la domon kaj ankoraŭ ne revenis

hejmen ,lasinte du infanojn hejme kune kun sia

edzo. La patro prizorgis ilin sola ,tamen li ne havis

monon kaj ne vole ŝtelis manĝaĵon de iu butiko por

nutrigi du malsatajn infanojn kaj tamen li tuj estis

arestita de policano kaj devis vivi en malliberjo.

Kiam ajn mi revenis hejmen,unue sidas ĉe komputila tabulo kaj vizitas mian Ipernity paĝon por scii,kiu vizitis mian paĝon kaj kiu skribis komentojn sub mia artikolo en mia blogo. kaj skribinte salutmesaĵon al vizitantoj kaj kun intereso vizitas aliajn paĝojn por legi lian aŭ ŝian opiniojn kiuj allogas min. kaj poste vizitas skajpon por voĉe paroli kun multe da diversaj alilandaj geamikoj pri diversaj paroltemoj,iam kune ridante kaj kune kantante. Esperanto tiel faris min feliĉa ! Ĉu ankaŭ por vi Esperanto ankaŭ tiel faris vin feliĉa ? Se jes, mi elmetas mian manon por premi al mi la manon kun vi kaj se vi estas amikino,mi kisas sur via vango,ĉar ni estas geamikoj,samideanoj malgraŭ ke niaj konvinkoj pri politikoj kaj religioj estas diferencaj. Danke al Esperanto hejme mi estas feliĉulo pro interneto kaj ekstere de mia domo mi ankaŭ estas feliĉulo,kiu okule povas renkonti Esperanto-geamikojn. Kio estas pli granda ĝojo ol virtuale aŭ okule renkonti geamikojn iam ajn,se mi volas. Kvankam Zamenhof korpe jam forpasis antaŭ 100 jaroj , tamen Esperanto,kiun li mem kreis ,ankoraŭ vivas kaj donas ĝojon al uzantoj de lia lingvo,kio absolute ne subtaksebla afero sed afero ricevi nepre Nobel Premion por Monda Paco. Karaj geamikoj,ĉu vi konesentas kun mia opinio ? se jes,mi petas vin skribi vian komentojn sub mia artikolo. Feliĉan novjaron en 2009 al vi ,ĉiuj !

Blindulo ,tuŝinte la kruron de elefanto per mano, diras ke elefanto aspektas kiel muro. Ne leginte la paroladojn de L.L. Zamenhof ,diskutado pri Esperanto ne havas signifon. Li ĉion diris en liaj paroladoj,kaj mi kredas ke ĝis nun ĝi forte subtenas nian movadon,tamen bedaŭras ke ankoraŭ multe da Esperantistoj ne renkontis Zamenhof per liaj paroladoj,havas diskutadon,kiu naskas miskomprenon inter ili. Oni diras ke en nia mondo ekzistas pli ol 5000 lingvoj. Mi persone pensas ke en tiujn lingvojn la paroladoj de L.L. Zamenhof estos tradukitaj por forgi miskomprenon,kalumnion por ke nia movado pli progresigu ĝin en normala stato. Se vi vere amas nian lingvon,Esperanto,vi unue kontrolu ,ĉu en via lingvo estas traduakĵo de ĝi aŭ ne. Se vi ne havas tradukaĵon en vian lingvon,vi devos havi sur vi ŝarĝon traduki ĝin en vian lingvon. Mi mem tradukis ĝin en Korean lingvon kaj pubulikis ĝin en la retpaĝo de KEA. Mi nun pensas pri ĉi tiu proverbo: Ĉielo helpas al tiu,kiu helpas al si mem. Ĉu vi deziras ke nia movado estu pli vigla ? ĉu vi deziras ke pli multe da Esperanto-lingvo parolantoj naskiĝu en nia mondo ? Esperantistoj nur ni mem povas vigligi nian movadon ,ĉu ne ? Mi petas tiun,kiu havas intereson pri monda Esperanto-movado,skribi lian kaj ŝian komentojn sub mia nuna artikolo. Antaŭ dankon !

http://www.steloj.de/esperanto/paroloj/

En mia kampara domo,mia virinhundo naskis 5 ĉarmajn hundidojn,kiuj bone kreskis tagon post tago,ĉar mia edzino bone prizorgis ilin ,eĉ donante ovojn al ĝi. Kvankam virinhundo estis ligitaj per ferŝnuro,tamen ĝiaj hundidoj libere vagadis ĉirkaŭ ĝia panjo.Mi sentis kompaton al virinhundon ke ĝi estas ĉiam ligita de ferŝnuro,ne povante ludi kun siaj idoj. Tial mi tiam malligis ferŝnuron ĉe virinhundon,por ke ĝi libere promenu ĉirkaŭ mia kampara domo por iom da tempo kun siaj idoj.Kun ĝojo,saltante ili elriris el mia domo kaj vespere ili revenis sian hejmen.Tamen tio estas mia eraro! Ĉar vespere tiu virinhundo revenis hejmen,akompanante nur 4 siajn hundidojn. Ĝi perdis unu sian idon. "Kial vi perdis vian ĉarman idon?" Ĉi tiel mi koleris al tiu virinhundo,volis bati ĝin. Mi ne scias ,ĉu alia virhundo aŭ besto mortigis ĝin aŭ ne. Certe ĝi estis la plej ĉarma el ĉiuj aliaj hundidoj. Post kelkaj monatoj ceteraj hundidoj fine jam sufiĉe kreskiĝis kaj venis al mi tempo ,kiam mi adiaŭos ilin. Mi transdonis ĝin al konatuloj,aŭ fremduloj ,kiuj diras ke li aŭ ŝi bone kreskigos ilin. Tiam ,kiam mi volonte transdonis ĝin, mi tiam en mia koro sentis forte adiaŭo-doloron pri miaj ĉarmaj disiĝontaj hundidoj,kiuj naskiĝis en mia kampara domo. Tian tute saman adiaŭan doloron mi sentis ,kiam mi disiĝis kun miaj geamikoj malnovaj kaj novaj en Japana kongresejo de Esperanto. Mi deziras ke mi refoje renkontu ilin !

Kvankam Japanio estas geografie najbara lando de S.Koreio,tamen pro lingva muro Japanio estas lingve malproksima lando por koreoj. Mi ĉi foje partoprenis en Japana kongreso kaj kun granda,emocio,ĝojo mi revenis hejmen,ĉar mi tie renkontis jam multe da geamikoj,kiuj estas malnovaj aŭ novaj geamikoj,kun kiuj dum kongresa periodo mi konatiĝis kaj babilis kaj kune manĝis, fotiĝis. Tiam mi sentis min tro feliĉa. Tiu granda feliĉo nuntempe ŝanĝiĝis al granda sopirado. Mi volas denove renkonti ilin,ankoraŭ restas granda emocio en mia koro kvazaŭ mensa malsano(?). Se tiuj amikecoj kovras ĉi tiun mondon, la revo,kiun Zamenhof forte deziris,certe efektiĝos,ĉu ne ? Ĉu mi estas trafita de Zamenhofa malsano(?)? Mi ne scias ,ĉu tiel forta sopirado estas granda feliĉo aŭ mensa malsano. Mi nur deziras ke ĝi ne plu estas malsano ,sed certe estas granda feliĉo.

Mi ĉi monate flugis al Japanio por renkonti mian filinon,kiu studas en Tokio kaj por partopreni en Jpana kongreso de Esperanto,kiu okazis en Wakayama. En la 4a de oktobro mi flugis al Haneda internacia flughaveno,kie mia filino atendis nin. Kune kun mia filino,mi povis iom libere turisumis pli detale diversajn turismajn lokojn en Tokio. Kiam ni triope iris al Odaiba,kiu havas la plej pistoreskan pejzaĝon en Tokio, tiam mi prenis unu-relo trajno,fine sciis ke ĝi aŭtomate kuras kaj haltiĝas en stacidomo sen kondukisto. ĉar en mia lando ankoraŭ ne troviĝas tia trajno,tial mi kurioze tion vidis. Matene kaj vespere en trafiko konfuza tempo, eble je la 7a horo,tiam multe da studentoj laboristoj,oficistoj prenis trajnon por iri al siaj laborejoj,tiam mi vidis ke en kelkaj vagonoj en unu trajno, ĉiuj seĝoj estis faliditaj,por ke pli multe da pasaĝeroj povu starante preni la trajnon. tio estas inĝenia penso,ĉar mi neniam vidis tian vagonon en mia lando. Japanio ja estas vere progresinta lando ! Restinte en Tokio kvar tagojn ,mi kaj mia edzino,en la 8a de oktobro ekveturis al Kakegawa,kie s-ro Kapao atendas. la Buso akuratatempe atingis la bushaltejon kaj mi kaj mia edzino povis gasti ĉe lia domo tri tagojn.Kiam mi kaj mia edzino restis en lia urbo,li mem amkompanis nin al granda bazaro, granda budhisma templo,kakekawa kastelo,varmafontejo,granda teokampo,lumturo,kiu troviĝas ĉe marbordo,fiŝobazaro kaj alta monto,kie mi kaj mia edzino povis rigardi al pistoreskaj pejzaĝoj, En varma fontejo mi kaj s-ro Kapao ĝuis baniĝon per varmafonta akvo. En la 11a ,matene mi,mia edzino,s-ro Kapao kaj lia edzino kvarope ekveturis al Wakayama per ekspresa trajno.Ŝinkansen kaj presekaŭ tagmeze mi atingis JR Wkayama stacidomon kaj renkontis s-ro Egawa,kun kiu mi konatiĝis dekkvin jarojn,kiu grandege helpis al mi por ĉi foja Japana kongreso kaj kelkajn samideanojn,kiujn mi jam konas.En kongresejo mi unuafoje,okule renkontis kelkajn geamikojn,kun kiuj mi jam konatiĝis per skajpo kaj nove konatiĝis kun novaj geamikoj,interŝanĝinte niajn nomkartojn. En lasta tago( la 14an de oktobro) de Wakayama,mi kaj mia edzino promenis en Wakayama kastelo kaj trovis ke ĝi estas tradicie Japana stila kastelo,kiu estas iom pli granda ol tiu de Kakegawa. Mi ĉi foje ŝuldis ne nur al s-ro Kapao,sed ankaŭ al s-ro Egawa grandegan dankon ! Se ili ne helpus al mi kaj mia edzino,senprobleme vojaĝi al Japanio ,eble eterne povus esti neebla por mi kaj mia edzino.ĉar Japanio ekonomie pli forte progresinta lando je dekoble ol mia lando. Fininte vojaĝon,hejmen reveninte,mi aŭdis ke mia edzino diras al sia filo ke "Esperanto ŝajne estas lerninda lingvo,do,vi ankaŭ lernu Esperanton same kiel via paĉjo." Mi ĉi tiel propagandis Esperanton al miaj familianoj ! Hodiaŭ estas la 16an de oktobro,ankoraŭ restas granda emocio pri vojaĝo al Japanio en mia koro! Mi mem estas fiera ke mi estas Esperantisto,kiu havas multege da geamikoj en la mondo.

Oni diras ke homoj manĝas por vivi,sed bestoj vivas por manĝi. Ni homoj ne povas vivi kiel bestoj. Tiam ,kiam mi eklernis Esperanton, mia vivo ne nur fariĝis feliĉa,sed anakŭ estis signifoplena. Mi la plej alte taksas la vivon de L.L. Zamenhof, ĉar li provis atingi la plej altan celon de homaro ne per religio,nek per politiko sed per simpla lingvo,Esperanto. Iu maljuna elementlerneja instruisto,kiu pro lia grandaĝo li tuj devos emeritiĝi, havis en sia vivo lian lastan kurson en sia klasĉambro, tiam li demandis al ĉiuj lernantoj en tiu klasĉambro ,ĉu homoj vivas por manĝi aŭ ĉu homoj manĝas por vivi. Ĉiuj lernantoj unuanime respondis al li ke homoj manĝas por vivi. Aŭskultinte tiun unuaniman respondon,li amare ridetis kaj eliris el sia klasoĉambro,fininte lian lastan kurson. Kvankam la respondo de lernantoj estis ĝustaj,tamen realeco ne estis tiaj........

Ĉi fojan someron mi agrable pasigis,spektante Pekinan Olimpikon per televido ĉiu tage. Mi tiam pensis ke inter alilandaj sportistoj reciproke ekzistas lingva muro. Ili reciproke konkuris,tamen ili ne povis interŝanĝi siajn oipinion,nur ridetas unu al alia,nenion dirante reciproke, aŭ nur diris simple en Angla lingvo,"Thank you". Olimpiko estas monda festeno,tamen sportistoj,kiuj partoprenis en Olimpiko ,ne povis komunikiĝi reciproke,ĉesante kompreni unu la alian, nur partoprenis en ĝi kiel aŭtomaŝino. Se ĉiuj registaroj klopodus instrui almenaŭ iomete da Esperanto al siaj naciaj sportistoj kiuj partoprenis en olimpiko, tiu spirito de Olimpiko pli multe,rapide atingos la pacan mondon, kiun ni homaro forte deziras. Mi nun memoras la diraĵon de nia majstro,L.L. Zamenhof kiu faris sian paroladon en la unua kongreso Esperantista en Bulonjo sur maro." neniu prenis ĝin serioze,neniu kredis pri ĝi" Ni ,Esperantistoj havu kuraĝon por solvi ĉi tiun seriozan problemon per Esperanto.

De la jaro 2000,mi komencis uzi komputilon,konatiĝis kun eksterlandaj geamikoj,malgraŭ ke ni loĝas en kontraŭa parto de terglobo. Kvankam reciproka tempo-diferenco iomete malhelpas al ni renkonti unu la alian,tamen mi preskaŭ ĉiu tage povas renkonti ilin per voĉo aŭ per skribo. Ju pli ofte mi renkontas ilin,des pli fiera mi sentas min,pro ke mi regis Esperanton. Kvankam iu diras ke Esperanto estas nenio alia ol sia hobio,tamen por mi Esperanto estas grava lingvo por konatiĝi kun eksterlandaj geamikoj,ĉar Esperanto estas unu sola lingvo kiun mi regis  krom mia nacia lingvo,Korea lingvo. Se mi povus uzi interneton ie ajn,mi ne plu sentos min soleca,ĉar miaj tutmondaj geamikoj estas apud mi,babilante kun mi. Mia filo havas poŝotelefonon,kiun oni nomas 3 gereracia poŝotelefono. Per ĝi mia filo povas uzi ĝin ne nur kiel kamerao,sed ankaŭ kiel komputilo kaj povas ankaŭ uzi skajpon. Venis tiu tempo,kiam oni povas renkonti unu la alian  per skajpo ,sidante sur benko en la parko per tiu 3 generacia poŝotelefono. Kiel dankema mi  sentas min ke mi nun vivas en komputila epoko !

Mi vojaĝis al alia iom malproksima urbo en S.Koreujo,kie okazos funebra ceremonio de D-ro Lee C.Y. Komence mi promesis kun mia amikino ke ni kune veturos al tiu urbo per ekspresa buso,babilante por forigi enuon,kiam ni vojaĝos. Kiam mi atingis ĉefstacion,mia amikino telefonis al mi ke ŝi ankoraŭ restas en hejmo pro multe da laboro ,kiun ŝi devos fini,kaj anakŭ ŝi diris ke ŝi iom poste ekveturos al tiu urbo per ekspresa trajno kaj renkontos min tie,en funebra ceremio. Veturinte dum tri kaj duon horojn per ekspresa buso,mi atingis tiun urbon. Tiam mia amikino telefone demandis  al mi  kial mi tiel malfruiĝis,kvankam mi multe pli frue ekveturis el Seulo al tiu urbo. kaj ke ŝi jam atingis funebran ceremoniejon. Ĉar mi neniam veturis ĝis nun per ekspresa trajno,tial mi iomete surpriziĝis pri tio,ĉar ŝi multe pli frue atingis. Partopreninte tiun funebran ceremonion,mi kune kun mia amikino unuafoje en mia vivo veturis al Seulo per tiu ekspresa trajno. Koreoj nomas ĝin KTX. ĝi flugis kvazaŭ sago,bezonis unu kaj duon horon,kvankam la distanco estas 370 kilometrojn. Trafika kosto de ĝi  estis trioble altekosta ol tiu de ekspresa buso. Mi tiam rimarkis ke mi kvazaŭ estas homo,kiu vivis ankoraŭ en19 jarcentoj. Sen bruo tiu ekspresa trajno flugis al Seulo kun rapideco de sago. Antaŭ noktomezo en tiu tago mi povis alveni al mia domo,kie miaj familianoj atendis.

En la 4a de Julio, 2008, eksa prezidanto de UEA,d-ro Lee Chong Yeong forpasis pro lia malsano. Li vere estis vivanta Zamenhof en Korea movado de Esperanto.Laŭ mia opinio,unu el liaj  grandaj meritoj estas ke li mem partoprenis en verkado de komuna historia libro de Ĉinio,Japanio kaj Koreio. Pacamantaj tri landaj Esperantistoj diskutis pri pasinta malĝoja historio de trilandoj,kaj fine ĝi eldoniĝis kiel libro okaze de Yokohama UK pasintjare. Ĝi estas trezoro por aziaj tri landaj Esperantistoj,ĉar ni havis iam militon,estis malamikaj landoj reciproke antaŭ kelkdek jaroj. Ni Esperantistoj reciproke agnoskis la fakton,ke ni iam havis malĝojan militon kaj por eviti tiun malĝojan militon kaj fine reciproke faris komunan historian libron ,kies titolo "Historio de malfema estonteco". Por eterna paco inter tri landoj,Ni reciprokaj popoloj ne devos forgesi pasintan malĝojan historion inter tri landoj,laŭ mia opinio.Tiuj verkistoj de tiu libro meritas ricevi Nobel-premion por paco! Ĉu vi ne konsentas kun mi aopinio ? tiu, kiu konsentas kun mia opinio,bonvole skribu komenton sub mia artikolo,mi petas.

Unue) Esperanto estas logika lingvo. Krom Esperanto neniu lingvo estas tiel logika kiel Esperanto,laŭ mi.

Due) Esperanto estas lingvo,kiu havas en si sian propran spiriton.

Trie) Esperanto estas facile prononcebla lingvo.

Kvare) Esperanto havas akuzativo-finaĵon same kial Korea lingvo.

Kvine) Esperanton oni  skribas laŭ prononco,kaj prononcas laŭ skribo,tute same kiel Korea Lingvo.

Sese) Esperantistoj loĝas en ĉiuj ĉefaj  urboj  de la mondo.

Sepe) Per skajpo mi iam jan ,senpage povas voĉe paroli kun tutmondaj geamikoj. 

Oke) Antaŭ ol mi lerni Esperanton,mi havis neniun amikojn en alia lando, Kaj tial mi tro ŝatas ESPEANTON.  Vivu  Esperanton.

 Laux mi,ne plu ekzistas pli facila lingvo ol Esperanto en la mondo,komparante gxin kun iu ajn naciaj lingvoj. Ankaux ne plu ekzistas lingvo ,kiu havas sian propran spiriton krom Esperanto. Cxiuj naciaj lingvoj estas neio alia ol komunikiloj en respektivaj landoj,cxu ne ? Kial mi devas lerni alilandan malfacilan lingvon por komomunikigxi ? Ni cxiuj lernu neuxtralan lingvon,Esperanto por komunikigxi ,ne bezonante altrudi sian kulturon al alilandanoj. Mi kredas ke interna ideo de Esperanto ligas vin kun mi en eterna amikeco.La libro(la paroladoj de L.L. Zamenhof) tiel forte kortuŝigis min,ke mi sentis ke larmoj fluis sur mia vizagxo kaj tradukis ĝin en Korean lingvon por Koreaj Esperantistoj.MI pensas ke en tiuj paroladoj ankoraux vivas animo de nia majstro,L.L. Zamenhof. Leginte tiun libron,mi sentas ke en mia vejno iomete fluas sango de L.L. Zamenhof. Mi forte kredas ke kiam pli multe da Esperantistoj naskiĝos en ĉiuj landoj,tiam pli frue solviĝos absurdaĵoj kaj konfliktoj de la mondo. tiam la revo de Esperantistoj realiĝos.La plej granda plezuro ĉe mi estas ke renkonti okule geamikojn,kun kiuj mi longe konatiĝis aŭ en skype aŭ en babilejo,kiuj havas saman internan ideon de Esperanto. Poste ni renkontigxu kaj brakumu reciproke ! Jam pruviĝis ke Esperanto estas la lingvo, ke en preskaŭ ĉiuj landoj  loĝas almenaŭ pli ol unu Esperantistoj.Ni forigu miskomprenon pri Esperanto kaj vigligu nian movadon,por ke ĝi fariĝu monda prezidento,komparante ĝin kun homo.

Per oovoo  mi agrable parolis kun miaj geamikoj hodiaŭ

matene,kvankam mia voĉo  fariĝis raŭka pro malvarmumo. Mi tiam

proponis al ĉiuj ke kiam ni poste denove renkontiĝos,ni aparte metu

antaŭ respektivaj komputilaj tabuloj  siajn manĝaĵojn kaj manĝante ĝin

 kaj vidante unu la alian per video kaj ĝuu babiladon. ĉiuj ege ridegante

akceptis mian proponon kaj diris ke tio estas bona ideo ! Se vi uzus

oovoo-n, vi imagu al vi ,ke  6  personoj  virtuale povos ŝajne viziti 

 restoracion kaj manĝante bongustan manĝaĵon ,vidante unu la alian

kaj babilados. Mi volas renkonti vin per  oovoo. www.oovoo.com   Tio

estas simila kun skajpo,tamen ĝis 6 personoj samtempe povos ĝui

babiladon,vidante unu la alian per video. Do,oovoo donis al mi alian

sperton ! Por tio,elŝutu oovoo- programon kaj instalu kameraon sur via

komputilo,mi petas. Oovoo invitos vin al alian mondon,laŭ mi.

En antikva tempo ni ,popoloj de orientaziaj landoj(precipe inter Japanio,Ĉinio kaj Koreio) ni povis skribe komunikiĝi per Ĉina Ideogramo,ĉar ni vivas sub la influo de Konfuceismo kaj Ĉina ideogramo.Antaŭ 600 jaroj Korea saĝa reĝo inventis Korean alfabeton por siaj popoloj,ĉar Ĉina ideogramo estas tro malfacila por komunikiĝi inter si. En mia knabeco mi lernis Ĉinan ideogramon en lernejo kaj tial, kiam ajn mi mane skribis leteron,mi tiam jan ofte Korea lingve skribis  kune kun Ĉina ideogramo,tamen  post naskiĝo de komputilo,mi ne plu bezonis skribi Ĉinan ideogramon kaj iom post iom mi forgesis ,nun preskaŭ forgesis tuton kaj nun mi ne havas memfidon skribi Ĉinan ideogramon ,kvankam mi povas ankoraŭ legi kaj kompreni la Ĉinan ideogramon. Antaŭ ol mi lerni Espernaton,mi havis neniun geamikojn en Ĉinio aŭ en Japanio,tamen  nuntempe mi ekhavis sennombrajn geamikojn ne nur en tiuj najbaraj landoj sed ankaŭ en ĉiuj landoj.  Mi vidis la forton de Esperanto,kiu iam certe venkos la mondon. Antaŭ longe ,kiam mi eklernis Esperanton,iu  diris tiam  al mi ke forgesu tian fantazion,ĉar ĝi estas nenio alia ol revo ankoraŭ. Jam pasis multe da jaroj kaj tial Esperanto fariĝis junulo komparante ĝin kun homo ,ĝi estas dankema lingvo,kiu donas al mi feliĉon,per kiu mi povas komunikiĝi kun tutmondaj geamikoj sen landlimo.Jam de longe lingva muro faliĝis inter Esperantistoj kaj fariĝis reciproke geamikoj. Ni iam ajn facile povas voĉe paroli ,eĉ vidante unu la alian per video,kion Zamenhof antaŭ 120 jaroj Zamenhof jam eble antaŭvidis. Estas certe poste veni  tiu tempo ,kiam Esperanto certe fariĝos komuna lingvo de homaro. Esperanto estas JUNULO,kiu havas esperon ! Ni donu al tiu JUNULO  kuraĝon kaj amon kaj saĝon  por ke ĝi fariĝu monda prezidanto baldaŭ ! ĉu vi ne volas aplaŭdi al mia artikolo ? Bonvole skribu vian komenton kontarŭ mia opinio malsupre de mia skribaĵo,mi petas. Amike,Korea Lee(Onklo)

Kiam mi legis la paroaldojn de L.L. Zamenmhof ,tiam Zamenhof diris ke ne bezonas,elspezinte vojaĝkoston, veni al malproksima kongresejo por praktiki Esperanton,ĉar oni iam ajn, grupe aŭ klube povos hejme praktiki Esperanton en siaj urboj. Antaŭ ol skype naskiĝis ,mi neniom parolis Esperanton,ĉar tiam ni ,geamikoj balbute parolis ĝin kaj eĉ krokodile parolis unu kun la alia en nia grupo. Mi nuntempe preskaŭ ĉiu vespere loĝas en skype por praktiki Esperanton hejme(kvankam mi ankoraŭ ne tiel lerte parolas nian lingvon) kaj ridegas kun geamikoj,reciproke parolante en nia kara lingvo. Zamenhof diris ke kaŭzo de balbutado kuŝas ne en la lingvo,sed en la ne sufiĉa ekzerciteco de diritaj personoj. En skype,mi renkontis ne nur tro elokventajn Esperantistojn(Jeanmarie Cash,Roberto Tresoldi,Attilio kaj Helena, Karesema,Harada Tsukuru,Japana Mimi,Patrik kaj Sandrine,David Dougherty ktp) sed ankaŭ kelkajn balbutantojn de nia lingvo,Esperanto. Ni praktiku, parolu en ĝi kaj provu komunikiĝi unu kun la alia,ĉar ni lernis Esperanton por komunikiĝi reciproke,ĉu ne ? Mia skype konto estas lee-onklo1. Tamen estas domaĝe ke estas unu problemo inter ni,kio estas tempo diferenco de respektivaj Esperantistoj,kiuj loĝas en ĉiuj anguloj de la mondo. Mi ĉefe parolas vespere ĉe mi je la 8a horo(Korea tempo= grinviĉa tempo +9 horoj) MI volas renkonti vin per skype(www.skype.com)

Por nia movado konvinki iun por ke li aŭ ŝi lernu Esperanton estas grava afero, tamen pli multe grava afero estas ke tiu,kiu volas instrui Esperanton al komencantoj, pli frue renkonti L.L. Zamenhof per liaj paroladoj, ĉar la paroladoj de L.L. Zamenhof estas la plej grave kerna parto de nia movado. En mia lando, estis multe da miskomprenoj pri Esperanto ĝis kiam mi tradukis ĝin en Korean lingvon kaj  publikigis ĝin en la retpaĝo de Korea Esperanto Asocio. Mi ankoraŭ kortuŝite memoras unu frazon ,kiun L.L. zamenhof parolis en lia unua kongreso de Esperanto en Blonjo sur Maro.  Jen; "Ni ĉiuj sentas nin kiel membroj de unu nacio,kiel membroj de unu familio kaj la unuan fojon en homa historio,ni, la membroj de  la plej malsamaj popoloj  staras unu la alia ,ne kiel fremduloj,ne kiel konkurantoj,sed kiel fratoj, kiuj ne altrudante unu la alia sian lingvon, komprenas sin reciproke,ne suspektas unu la alian pro mallumo ilin dividanta, amas sin reciproke kaj premas al si reciproke la manojn ,ne hipokrite kiel alinaciano al alianaciano sed sincere kiel homo al homo." Ni pripensu lian pensimanieron,kiun ni,Esperantistoj la plej alte taksas.