Σύγχρονα Ἑλληνικὰ ᾄσματα

Exactly! That's just what I've been thinking. I couldn't have said it any better!

I'll answer YOU first, because you can take it easy ;-)
Well, actually it could have been written much better, but I was almost falling asleep and didn't like to leave the warm sofa, to get any of my notebooks AGAIN... so I just typed it on the macbook instead.
What it is about you would rather know, but don't try to translate it electronically. This way of writing is banned in Greece, so the for-profit online translators won't work ;-) A translation of it demands human contact, as it should be with language made for humans.
(Wow! what an ending!!!)

Xμμ,νομίζω ότι γενικά οι άνθρωποι δεν τραγουδούν την σήμερον ημέραν όπως παλαιότερον φίλτατε..Έχουν αλλάξει οι ρυθμοί και τα δεδομένα της ζωής..Σήμερα τα βιώματα τα οποία "γεννούν " τραγούδι είναι διαφορετικά από παλιά..Και εν πάση περιπτώσει ο Χατζηδάκης,οΘεοδωράκης,ο Λοϊζος,ο Ξαρχάκος...η Γαλάνη,η Μοσχολιού,η Αλεξίου,η Πρωτοψάλτη και τόσοι άλλοι δεν σου λένε τίποτε? Για να μην αναφέρω τον Vangelis και την Καραϊνδρου...Δηλαδή οι Ευρωπαίοι έχουν αξιολογότερους μουσικοσυνθέτες για να εκφράσουν το καθημερινό τους βίωμα? Δεν νομίζω...!! Ας μην μας πιάνει κακομοιριά και ότι οι Νεοέλληνες είμαστε σε όλα άχρηστοι...Εντάξει το ένδοξο παρελθόν..αλλά αλήθεια για ποιό παρελθόν μιλάς??Της Σαπφούς και του Αλκαίου? Για τόσο παλιά...Ομολογώ δεν τα θυμάμαι τα άσματα αυτά..Απλά σήμερα υπάρχει και πολλή σκαρταδούρα ανάμεσα σε καταπληκτικά κομμάτια...Και σίγουρα μην περιμένεις τον νταλκά του ρεμπέτικου...Απλά σήμερα δεν υπάρχει το βίωμα αυτό...!!

Ἔχεις δίκιο, δὲν τραγουδοῦν (ὡς τὸ «Frisia non cantat»), οὔτε κι᾽ ἐγώ, γιὰ νὰ λέμε τὴν ἀλήθεια, ἐδῶ καὶ ±35 χρόνια... Δυστυχῶς, ἢ εὐτυχῶς... φαντάσου ποιά θὰ ἦταν τὰ θέματα περὶ ὧν θὰ τραγουδοῦσαν!
Τὰ ὀνόματα ποὺ ἀναφέρεις τὰ θυμοῦμαι κάπως, ἀλλὰ μᾶλλον εἶναι ἄλλων ἐποχῶν καὶ περιστάσεων... (Τὸ ἔνδοξον παρελθόν περιλαμβάνει καὶ τοὺς ἀναφερθέντες).
Οἱ Εὐρωπαῖοι νομίζω εἶναι παραγωγικότεροι σ᾽ αὐτό, χωρίς νὰ θέλω νὰ κατηγορήσω τοὺς Ἕλληνες γιὰ ἀχρηστίαν. Πρὸς θεοῦ! δημιουργικότατοι εἶναι, ἂν καὶ μή παραγωγικοί. (Μὴν τὰ μπερδεύουμε τὰ δυό).
Ἡ σκαρταδοῦρα μᾶλλον προέρχεται ἀπὸ τοὺς «ἐξυπνάκιδες» ποὺ συνθέτουν μὲ γνώσιν τῶν ἀπαιτήσεων τῆς ... ἀγορᾶς.

Δύο σκέψεις μου ήρθανε διαβάζοντας τα γραφώμενα:
1. Ο άνθρωπος όταν είναι ευτυχισμένος και χαρούμενος δεν έχει χρόνο να κάτσει και να το καταγράψει, να το μουσικοσυνθέσει ή να το κάνει ένα οποιοδήποτε έργο τέχνης. Η ευτυχία είναι τόσο σύντομη που μόλις έρθει, αναχωρεί κιόλας. Αντίθετα η δυστυχία όταν έρχεται, έρχεται για να μείνει. Και έτσι ο μουσικο-αρτίστας έχει πολύ χρόνο στη διάθεσή του να τα βγάλει όλα έξω και να περιγράψει και το τελευτείο μόριο της μιζέριας του. Άλλωστε και η πλειοψηφεία των παλαιότερων τραγουδιών γύρω από τον πόνο περιστρέφονταν.

2. Η μουσική συνέχεια αλλάζει και η μοντέρνα επιμονή στην παράδοση πνίγει την κάθε προσπάθεια ανανέωσης και δημιουργικότητας που έως τώρα πότιζε τον κήπο του πλούσιου ελληνικού τραγουδιού. Αυτόν τον καιρό που η μουσική δημοκρατικοποιείται και ξεφεύγει λιγάκι από τον καταπιεστικό κλειό των δισκοπαραγωγών, μπορούμε να ακούσουμε πολλά υπέροχα τραγούδια με αναπάντεχους στίχους και μελωδίες.

Είναι βέβαια πολύ μεγάλο θέμα που δέχεται πολύ συζήτηση. Αυτό όμως που βρίσκω πολύ βασικό είναι πως πρέπει να βρισκόμαστε συνέχεια σε εγρήγορση. Να χαιρόμαστε με τα παλιά και να ανακαλύπτουμε και να δημιουργούμε καινούργια. Αυτή είναι η ΠΑΡΑΔΟΣΗ και ο τρόπος ζωής που οδήγησε την Ελλάδα στην λάμψη του παρελθόντως την οποία προσπαθούμε με ναφθαλίνη να την κρατήσουμε ζωντανή.

Καλή μέρα!

Xμμμ, γιὰ νὰ δοῦμε:

1) ναί μὲν οἱ εὐδαίμονες στιγμές εἶναι σύντομες, ἀφήνουν ὅμως βαθύτερες ἐντυπώσεις (ἴσως ἑὰν κάποιος τὸ ἐπιτρέψῃ ἢ τὸ ἐξασκίσῃ). Ὅμως ἐπειδὴ ἡ συνθετικὴ διαδικασία εἶναι πάντοτε μεγαλύτερη σὲ διάρκεια δὲν φαίνεται νὰ ἔχει νὰ κάνει τόσο μὲ τὸ περιεχόμενο τοῦ βιώματος, ὅσο μὲ τὴν διάθεσι καὶ τὸ γενικὸ αἰσθητικὸ κλῖμα (τὸν «πολιτιστικὸ περίγυρο» ποὺ λένε οἱ Γερμανοί).

2) Ἂν καὶ ἀκολουθῶ τὴν λογική σου, περὶ ἀνταγωνισμοῦ(;) παραδόσεως καὶ συγχρονικότητος, μᾶλλον δὲν ἐφαρμόζεται ἐν προκειμένῳ (παρ᾽ ὅτι ὁ Ἕλλην βαρύνεται ἰδιαιτέρως, ὅσο καὶ ἄλλοι γόνοι περασμένων μεγαλείων ὡς οἱ Πέρσαι κτλ, διότι οἱ «νέοι ἱσχυροί» ποὺ παραδειγματίζονται ἀπὸ τοὺς παλαιούς ἀποροῦν γιὰ τὴν ἐγκυρότητα τῶν μεγαλείων αὐτῶν - πράγμα ποὺ στὴν Ἑλλάδα π.χ. ἐκφράζεται μὲ ὅρους ὅπως «οἱ πολιτισμένες χῶρες» κ.λ.π.)
Δὲν εἶναι θέμα ἐμποδισμοῦ ἢ ὑποχρέωσης μιμήσεως κλπ, κυρίως εὐαισθησίας καὶ ἐκφραστικῶν δυνατοτήτων (μὲ ἱσχύν καὶ διάρκειαν) τῶν συγχρόνων, τὸ νὰ μπορέσουν νὰ δημιουργήσουν γιὰ τὴν δική τους ζῳή, στὴν δική τους «γλῶσσα». Κάπως ἤλπιζα ν᾽ ἀκούσω πὼς μὲ τὴν ἀπεξάρτησι ἀπὸ τὶς «ἑταιρίες» καὶ τὰ «κανάλια» ἴσως φανῇ καὶ κάτι πέραν τοῦ ἐπιβεϐλημένου αἰσθητικοῦ κλίματος. Γένοιτο!

Νοιωθω πικρα οπως τα ασματα που θιγεις.
Οχι δεν ακολουθω τη περιρεουσα ατμοσφαιρα αλλα τη θλιψη της αφαιρεσης που υπαρχει διαχυτη στην Ελληνικη πραγματικοτητα.Αφαιρουμε το ενα αφαιρουμε το αλλο αφαιρουμε το τριτο στο βωμο της απλοποιησης και της ευκολιας.Οτι δεν καταλαβαινουμε το αφαιρουμε εστσι απλα για να μπορεσεοι να γινει το καθε τι κατανοητο. στους περισσοτερους απο μας.
Δεν υπαρχει ελειψη παιδειας. Υπαρχει ελειψη και αδυναμια σκεψης. Ολα τα περιμενουμε απο τους "αλλους". Ειτε αυτο λεγεται τηλεοραση ειτε εφημεριδα ειτε παρεα ειτε οτιδηποτε αλλο που εχει τη δυνατοτητα να εκφραζεται η να αποτυπωνει μια σκεψη καλυτερα απο εμας.
Και επειτα ολη αυτη η μιζερια της ελειψης φαντασιας και της ελειψης αυτογνωσιας που κυριαρχει στην καθεμερινοτητα μας, μας παει ακομη πιο βαθεια στη θλιψη. Βομβαρδιζομαστε απο συναισθηματα πονου ελλεψης μη ικανοτητας με αποτελεσμα να οδηγουμαστε στα χειροτερα και να τη"βρισκουμε" με στιχους τους που αναφερεις.
Χρειζομαστε προτυπα λενε πολοι τους ηρωες και τους αξιολαγους ανθρωπους που λειπουν σημερα! Δεν συμφωνω. Τους χρειαζομαστε σαν "στοχους" μονο! Δεν θα μας πανε αυτοι το ταξιδι. Μονο θα μας δειξουν το στοχο! Το ταξιδι πρεπει να το κανουμε ΜΟΝΟΙ μας.
Για να μην κουραζω πιστευω πως τα συγχρονα Ελληνικα ασματα ειναι καθ'ολα πετυχημενα! Εκφραζουν απολυτα την τεραστια ελειψη και την παρακμη! Ιδεων και αισιοδοξιας. Ολα τα δεν που εκφραζουν μας πανε πισω. Μας κυλουν.
Για να γυρισει ο κοσμος θελει δουλεια πολυ!

Ἡ ἀφαίρεσις δὲν εἶναι ἀπὸ μόνη της κακή ἢ καλή, τὸ τί, γιατί καὶ πότε ἀφαιρεῖται καθορίζουν τὴν ἀποτελεσματικότητά της.
Γιὰ τὴν ἁπλοποίησι ποὺ λές, ἱσχύει τὸ ἴδιο. Εἶναι ὅμως ἕνα «ἱερό» γνώρισμα τῆς «οἰκονομικῆς» σκέψεως (κατ᾽ εὐφημισμόν οἰκονομική, μᾶλλον χρηματοθηρική), γιατὶ συνᾴδει μὲ τὴν ἀποτελεσματικότητα, ποὺ θὰ μᾶς ἀπελευθέρωνε δῆθεν ἀπὸ τὰ περιττά. Ὅπως τὸ λές πάλι, γιὰ τὸ ὅτι θὰ ἔκανε τὰ πράγματα «κατανοητά». Θυμᾶμαι ἐδῶ, στὰ τρυφερά χρόνια τῆς ἐπιβολῆς τοῦ μονοτονικοῦ, κάποιον ἐξυπνάκια «εἰδήμονα», ποὺ κατελόγιζε τὰ «κέρδη» τοῦ νέου, ἁπλοποιημένου, συστήματος στὴν τηλεόρασι, λέγων (κατὰ λέξιν): «γιατί νὰ μὴν μπορεῖ ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος στὸ Περιστέρι καὶ στὸ Αἰγάλεω νὰ διαβάσῃ Πλάτονα;», λὲς καὶ οἱ τόνοι τὸν ἐμπόδιζαν στὸ διάβασμα!
Ἀδυναμία σκέψης λές. Ἴσως ὁ Προκρούστης ἀνεστήθη, :-D, ὅ,τι εἶναι μεγαλύτερο τῶν δυνατοτήτων μας τὸ κόβουμε λιγάκι... Αὐτό πράγματι εἶναι ἔλλειψις φαντασίας...

Ὅσο γιὰ τὰ πρότυπα, ναί, νομίζω πὼς τὰ χρειαζόμαστε, κυρίως στὸν κοινωνικό βίο, ἄλλος λίγο ἄλλος πολύ, ἀλλὰ ποιά καὶ γιατί; Καὶ πὼς αὐτήν τὴν ἐποχή τὰ πρότυπά μας ἀντλοῦνται ἀπὸ λάθος δεξαμενή καὶ μὲ τὶς λάθος προϋποθέσεις, δὲν θὰ ὑπῆρχαν πολλοί ποὺ νὰ ἀμφιβάλλουν. Σὰν στόχοι βέβαια, ἀλλιῶς θὰ γεμίσουμε μὲ Δὸν Κιχῶτες...

Δὲν θέλω νὰ πιστεύω ὅτι ἡ ποιότητα τῶν ᾀσμάτων ἀναπαριστᾷ τὴν πολιτιστικὴ πραγματικότητα (ἂν καὶ εἶναι ἔτσι), ἀλλὰ πὼς ἐπιβάλλονται ἔξ(σ)ωθεν ὡς αὑτοεκπληρουμένη προφητεία.

Sidi, συμφωνω. Να δοκιμασω να πω οτι αφαιρετικο θεωρω το εργο που πετυχαινει να πει ΠΟΛΛΑ προσθετοντας στο κενο τα ελαχιστα. Η συνθετικη διαδικασια, απο το μηδεν, δημιουργει ! Η διαδικασια που μειωνει απλα τη "φλυαρια" , δεν ειναι κατ' αναγκη δημιουργικη. Οσον αφρα στα συγχρονα ελληνικα ασματα : σημεια των καιρων. Υπαρχουν -ομως- και οι εξαιρεσεις !

Διάβασα τή συζήτηση, ἡ ὁποία εἶναι ἐνδιαφέρουσα, ἀλλά ἐγώ θά σταθῶ στήν ἐπιλογή τοῦ peri22 νά γράψει σέ πολυτονικό. Δέν τό εἶχα ξανασυναντήσει στό διαδίκτυο καί μέ ἐξέπληξε ἰδιαίτερα εὐχάριστα. Μοῦ ἀρέσει τό πολυτονικό, τό θεωρῶ μέρος τοῦ πλούτου τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας. Τείνουμε δυστυχῶς νά τό ξεχάσουμε τελείως, καθώς ὅταν γράφει κανείς ἔτσι, ὅλοι κοιτάζουν παράξενα.

Χαίρομαι ποὺ σοῦ ἀρέσει, Δημήτρη. Βεβαίως καὶ εἶναι πλοῦτος καὶ ὄχι μόνον. Εὐτυχῶς ἐδῶ στὰ ξένα δὲν κοιτάζει κανείς παράξενα, ἀλλ᾽ αὐτό μᾶλλον ἄλλη αἰτία θά ᾽χῃ ;-)
Γιὰ μένα ἐκτὸς τοῦ κάλλους, εἶναι καὶ λίγο σὰν ἄσκησι, πέρα ἀπὸ τὸ παιχνίδι νὰ βρίσκω τὶς συγγενεῖς ξένες λέξεις στὴν τοπικὴ γλῶσσα... νὰ φανταστῇς ἕνας Ὁλλανδός παπποῦς πάτησε πρόσφατα σχεδόν τὰ 100 μὲ τὰ μυαλὰ τετρακόσια καὶ τὸ ἀπέδιδε στὸ ὅτι κάθε μέρα ἀποστηθίζει δύο γραμμὲς ἀπὸ τὸν Ὅμηρο στὸ πρωτότυπο... Τρέμμετε γηροκομεῖα!

"Ασυγχώρητό μου παραστράτημα,
λάθος μου μοιραίο και μεγάλο.
Τί πληρώνω Θεέ μου ποιό αμάρτημα,
πώς απ' την ψυχή μου να σε βγάλω;" *


Παρακαλούνται οι κύριοι με τα ξύλινα παλτά να περάσουν να παραλάβουν τα τσιτάτα τους απο τη ρεσεψιόν.....Merci



* Πασχάλης Τερζής

στεῖλε μου τὸν κύριο τηλεφωνικῶς στὸ γραφεῖο μου καὶ θὰ τοῦ τὴν λύσω ἐγώ τὴν ἀπορία του.

τὸ τσιτάτο τίνος εἶναι; τοῦ Τερζῆ ἢ τῆς ὑπογραφούσης;

Του Τερζή..... Τερζή βεβαίως, βεβαίως.....